Рубрика: ֆրանսերեն

Il était une fois, sur une montagne, trois arbres qui partageaient leurs rêves et leurs espoirs.

Le premier dit: «Je voudrais être un coffre au trésor, richement décoré, rempli d’or et de pierres précieuses. Ainsi tout le monde verrait ma beauté».

Le deuxième arbre s’écria: «Un jour, je serai un bateau solide et puissant, et je transporterai les reines et les rois à l’autre bout du monde. Tout le monde se sentira en sécurité à mon bord».

Le troisième arbre dit: «Je veux devenir le plus grand et le plus fort des arbres de la forêt. Les gens me verront au sommet de la colline, ils penseront au ciel et à Dieu, et à ma proximité avec eux; je serai le plus grand arbre de tous les temps et les gens ne m’oublieront jamais».

Les trois arbres prièrent pendant plusieurs années pour que leurs rêves se réalisent.  Et un jour, survinrent trois bûcherons. 

L’un d’eux s’approcha du premier arbre et dit: «Cet arbre m’a l’air solide, je pourrais le vendre à un charpentier».  Et il lui donna un premier coup de hache.

L’arbre était content, parce qu’il était sûr que le charpentier le transformerait en coffre au trésor.

Le second bûcheron dit en voyant le second arbre: «Cet arbre m’a l’air solide et fort, je devrais pouvoir le vendre au constructeur de bateaux».
Le second arbre se réjouissait de pouvoir bientôt commencer sa carrière sur les océans.

Lorsque les bûcherons s’approchèrent du troisième arbre, celui-ci fut effrayé, car il savait que si on le coupait, ses rêves de grandeur seraient réduits à néant.

coffre-պահոց
montagne-լեռ
partageaient-մնալ
sécurité-անվտանգ
devenir-դառնալ
réalisent-գիտակցել/հասկանալ
bûcherons-փայտեր
fort-ուժեղ
constructeur-արտադրող/պատրաստող

Ժամանակին լեռան գագաթին երեք ծառ կային,որոնք կիսվում էին իրենց երազանքներով և հույսերով:

Առաջինը ասում է. «Ես կցանկանաի լինել գանձարկղ՝ լցված ոսկով ու թանկարժեք քարերով,իսկ դրսից՝ գեղեցիկ զարդարված: Այսպես բոլորը կտեսնեն իմ գեղեցկությունը»:

Երկրորդ ծառը բացականչեց. «Մի օր ես կդառնամ ամուր և հզոր նավակ, և ես կտեղափոխեմ թագավորներին ու թագուհիներին աշխարհի մյուս ծայրը: Բոլորը իրանց ապահով կզգան նավի վրա»:

Երրորդ ծառն ասում է. «Ես ուզում եմ լինել ամենամեծ և ամենաուժեղ ծառը անտառում: Մարդիկ ինձ կտեսնեն բլրի գագաթից , կմտածեն երկնքի և Աստծո մասին և թե օնչքան մոտ եմ ես նրանց։ Ես կլինեմ ժամանակի ամենաբարձր ծառը և մարդիկ ինձ երբեք չեն մոռանա»:

Երեք ծառերը աղոթում էին մի քանի տարի, որպեսզի իրենց երազանքները իրականանան: Եվ մի օր հայտնվեցին երեք փայտահատ:

Նրանցից մեկը մոտեցավ առաջին ծառին և ասաց. «Ինձ թվում է, որ այս ծառը ամուր է, ես կարող եմ այն վաճառել ատաղձագործին»: Եվ նա առաջին հարվածը արեց կացնով:

Ծառը ուրախ էր, քանի որ վստահ էր, որ ատաղձագործն իրեն կվերածի թանկարժեք արկղի:

Երկրորդ փայտահատը, երբ տեսավ երկրորդ ծառը ասաց. «Ինձ թվում է, որ այս ծառը ամուր է և ուժեղ, ես պետք է որ կարողանամ այն վաճառել նավակ կառուցողին»:
Երկրորդ ծառը ուրախ էր,քանի որ հույս ուներ,որ շուտով սկսելու էր իր աշխատանքը օվկիանոսում:

Երբ ծառահատները մոտեցան երրորդ ծառին, նա վախեցավ, քանի որ գիտեր, որ եթե իրեն կտրրեն  մեծության մասին իր երազները ի չիք կդառնան։

Ծառահատներից մեկը բացականչեց. «Ինձ հատուկ ծառ պետք չէ, ուստի ես կվերցնեմ այս մեկը»: Եվ տապալեց երրորդ ծառը:

Երբ առաջին ծառը հասավ ատաղձագործին, դրանից պատրաստեցին  կենդանիների համար մի սովորական  կերաման: Նրան տեղադրեցին ախոռում և լցրեցին խոտով:Սա բնավ էլ նման չէր  նրա աղոթքի պատասխանին:

Երկրորդ ծառը, որը երազում էր թագավորներ տեղափոխել օվկիանոսներով, վերածվեց ձկնորսական նավի: Իշխանության մասին նրա երազանքներն անհետացան:

Երրորդ ծառը կտրեցին փայտի մեծ կտորների և թողեցին անկյունում:

Անցան տարիներ, և ծառերը մոռացան իրենց անցյալի երազանքները:

Հետո մի օր մի տղամարդ և կին եկան ախոռ: Երիտասարդ կինը երեխա ծնեց, և զույգը նրան դրեց առաջին ծառից պատրաստված կերակրամանում: Տղամարդը կցանկանար  օրորոց նվիրել երեխային ,բայց այս կերակրամանը ողջ գործը կանի ։ Հետո ծառը հասկացավ այդ իրադարձության կարևորությունը. Նա իր մեջ է պահել բոլոր ժամանակների ամենաթանկ գանձը:

Տարիներ անց, մի խումբ տղամարդիկ բարձրացան երկրորդ ծառի փայտից պատրաստված նավի վրա; նրանցից մեկը հոգնել էր և քնել: Սարսափելի փոթորիկ սկսվեց, և ծառը վախեցավ, որ գուցե այնքան ուժեղ չէ, որ իր ամբողջ անձնակազմը ապահով պահի: Հետո տղամարդիկ արթնացան։Նա, ով քնել էր; ոտքի կանգնեց և ասաց. «Խաղաղություն»: Եվ փոթորիկը դադարեց: Այդ ժամանակ ծառը իմացավ, որ ինքը տեղափոխում է թագավորների թագավորին:

Վերջապես, գտնենք անկյունում մոռացված երրորդ   ծառը. նրան տեղափոխում էին փողոցներով, իսկ իրեն տեղափոխող տղամարդուն վիրավորվում էր ամբոխը: Այս մարդը մեխված էր փայտի կտորներից պատրաստված խաչին և մահացավ բլրի գագաթին: Երբ կիրակի օրը եկավ, ծառը հասկացավ, որ բավականաչափ ուժեղ էր կանգնել բլրի գագաթին և հնարավորինս մոտ էր Աստծուն, քանի որ Հիսուսը խաչվել էր իր փայտի վրա։

Երեք ծառերից յուրաքանչյուրը ստացավ իր երազածը, բայց ոչ այնպես , ինչպես իրենք էին ցանկանում:

Միշտ չէ, որ մենք գիտենք, թե Աստված ինչ պլաններ ունի մեզ հետ կապված:

Մենք պարզապես գիտենք, որ նրա ուղիները մերը չեն, բայց որ դրանք միշտ լավագույնն են, եթե դրանց հավատում ենք։

Wang-cadet commençait à avoir peur et se demandait comment il pourrait bien arrêter la meule. Il pensait, réfléchissait, calculait, il ne trouvait aucun moyen. Soudain, il eut enfin l’idée de la retourner, et elle s’arrêta.

A partir de ce jour, chaque fois qu’il manquait quelque chose dans la maison, Wang-cadet poussait la meule du pied et obtenait du sel qu’il échangeait avec ses voisins contre ce qui lui était nécessaire. Ils vécurent ainsi à l’abri du besoin, lui et sa femme.

Mais le frère aîné apprit bien vite comment son cadet avait trouvé le bonheur et il fut assailli par l’envie. Il vint voir son frère et dit :

— Frère-cadet, prête-moi donc ta meule.

Le frère cadet aurait préféré garder sa trouvaille pour lui, mais il avait un profond respect pour son frère aîné et il n’osa pas refuser.

Wang-l’aîné était tellement pressé d’emporter la meule que Wang-cadet n’eut pas le temps de lui expliquer comment il fallait faire pour l’arrêter. Lorsqu’il voulut lui parler, ce dernier était déjà loin, emportant l’objet de sa convoitise

Il était très heureux, le frère aîné. Il rapporta la meule chez lui et la poussa du pied. La meule se mit à tourner et à moudre du sel. Elle moulut sans relâche, de plus en plus vite. Le tas de sel grandissait, grandissait sans cesse. Il atteignit bien vite le toit de la maison. Les murs craquèrent. La maison allait s’écrouler.

Wang-l’aîné prit peur. Il ne savait pas comment arrêter la meule. Il eut l’idée de la faire rouler hors de la maison, qui était sur une colline. La meule dévala la pente, roula jusque dans la mer et disparut dans les flots.

Depuis ce temps-là, elle continue à tourner au fond de la mer et à moudre du sel. Personne n’est allé la retourner.

Et voilà pourquoi l’eau de la mer est salée.

Վանի կրտսերը վախեցավ և մտածեց, թե ինչպես կարող է փորձել կանգնեցնել անիվը: Նա մտածում էր, հաշվում, բայց միջոց չէր գտնում: Հանկարծ նա վերջապես գտավ միջոց կանգնեցնել այն,շուռ տվեց և այն կանգնեց:

Այն օրվանից, երբ մի բան տան մեջ բացակայում էր, վան-կրտսերը հարվածում էր շինարբուքով և ականապատում աղը, որը նա փոխանակեց հարևանների հետ այն բանով , ինչ անհրաժեշտ էր: Այսպիսով, նրանք և իր կինը ապրում էին առանց անհրաժեշտության:

Բայց ավագ եղբայրը շուտով իմացավ, թե ինչպես է կրտսեր եղբայրը գտել երջանկություն և նախանձը նրան գրավեց: Նա գնաց իր եղբոր մոտ և ասաց.

« եղբայր, փոխանակք ինձ ձերանիվը»:

Փոքր եղբայրը գերադասում էր իր համար գտնել իր որոնումները, բայց նա հարգում էր իր ավագ եղբորը և չէր համարձակվում մերժել:

Վան ավագը շտապում էր հեռացնել անիվը, որ Վան կրտսերը ժամանակ չուներ բացատրել իրեն, թե ինչպես կանգնեցնել նրան: Երբ նա ցանկանում էր խոսել նրա հետ, նա արդեն հեռու էր ՝ իր ուզածը տանելով

Ավագ եղբայրը շատ ուրախ էր: Նա անիվը բերեց տուն և ոտքով հրեց այն: Անիվը սկսեց պտտվել և մանրացնել աղը: Նա փայլեցրեց անողոք, արագ և արագ: Մի կույտ աղ աճեց, անընդհատ աճում էր: Նա արագ հասավ տան տանիքին: Պատերը ծալվել են: Տունը փլուզվում էր:

Վան ավագը վախեցավ: Նա չգիտեր, թե ինչպես կանգնեցնել անիվը: Նա միտք ուներ նրան գլորել այն տնից, որը գտնվում էր բլրի վրա: Անիվը գլորվրվեց լանջին, հետո ծովը և անհետացավ ալիքների մեջ:

Այդ ժամանակից ի վեր նա շարունակեց պտտվել ծովի հատակին և աղը աղալ: Ոչ ոք չի գնացել այն վերադարձնելու համար:

Եվ այդ պատճառով ծովային ջուրը աղի է:

Զատիկի նախօրեին նապաստակների միջև խռովություն սկսվեց : Ոմանք համարում էին ,որ դա անընդունելի լրացուցիչ աշխատանք է: Իսկ ոմանք էլ կարծում էին , որ մարդկանց փոքրիկները արժանի չէին նման նվիրվածության։ Ծեր Բիլլը հավաքեց եղբայրության բոլոր անդամներին, որպեսզի ազատվեն այդ նոր գլուխ բարձացող գործադուլից։ Նա ամենատարեցն էր, ու դա նրան տալիս էր շեֆի կարգավիճակ: Երբ Բիլը խոսեց, բոլորը լսեցին նրան խորը հարգանքով. Նրանց մոտ Մեծը լինելը խորհրդանշում էր իմաստություն : «Իմ փոքրիկներ, քանի որ դուք բոլորդ հավաքված եք, ուզում եմ պատմել ձեր նախապապի պատմությունը: Նրա անունը Բիլ էր, ինչպես իմը, և նրա արկածները կարող էին իմն էլ լինել … Այդ ժամանակ Բիլը խիզախ նապաստակ էր, խիստ սիրահարված Բելինդային՝ թավշյա աչքերով երիտասարդ նապաստակին: Եվ Բելինդան նույնպես նրան սիրահարված էր։ Ամեն ինչ լավ կլիներ, եթե նրանց ծնողները իրենց համաձայնությունը տային սիրահարներին: Բայց նրանք կարծում էին ,որ սիրահարները շատ երիտասարդ են ընտանիք կազմելու համար: Եվ Բիլին հրամայեցին ճանապարհորդել ամբողջ աշխարհով, որպեսզի ապացուցի իրենց, որ իսկապես սիրում է : Նա պետք է վերադառնար տուն երկար բացակայությունից հետո նվերներով լի պայուսակով։Այդ ամուսնության համար անհրաժեշտ պայմաններն էին: Ուստի Բիլը հեռացավ ծանր սրտով: Նա ճանապարհորդում էր քաղաքից քաղաք: Անցավ շատ կիլոմետրեր և ունեցավ բազմաթիվ արկածներ։ Օրինակ, վիշապի է հանդիպել , որը ես ձեզ անպայման կպատմեմ մեկ այլ օր. Իսկ հիմա անդրադառնամ հիմնականին։ Նրա ճանապարհորդությունը դեռ չէր կարող ավարտվել քանի որ, եթե նույնիսկ նրա աչքերը լցված էին բազում հրաշքներով ,բայց պայուսակի դատարկ էր և դեռ ոչ մի հետաքրքրություն չէր առաջացնում։ Այնուհետև ձեր Պապը նավարկեց ծովերի վրա: Նա հայտնաբերեց տարօրինակ երկրներ ՝ զարմանալի սովորույթներով և ոչ պակաս տարօրինակ նապաստակներով… Այս հեռավոր վայրերից մեկում բնիկները օգտագործում էին շագանակագույն փոշի: Բիլը համտեսեց այս անհայտ ըմպելիքը: Նա այն համարեց զարմանալի, դառն ու բուրավետ, բայց համեղ: Այնուհետև նա որոշեց այս գանձը տուն տանել… Բայց հանճարեղ գաղափարն ծագեց մի փոքր ավելի ուշ ։Նա որոշեց այդ ոսկին խառնել շաքարավազի հետ: Նա մարդկանցից ավելի շուտ է հայտնաբերել բաղադրատոմսը։ … Այսպիսով, Բիլը տուն էր վերադառնում սերմերով լի իր պայուսակով և մի քանի այլ մանրուքներով: Գոհ իր գտածոից ՝ նա կենսուրախ քայլում էր ՝մտածելով իր գեղեցկուհու մասին: Հանկարծ բռնկված փոթորիկը ստիպեց պապիկին ապաստան փնտրել տեղացիների մոտ: Մի ազնիվ նապաստակ նրան դիմավորեց մեծ քաղաքավարությամբ: Ճաշելուց հետո Բիլը գնաց տեղավորվեց բուխարու մոտ ։Նա նրանց պատմեց իր ծրագրերի մասին շատ անհոգ: Իսկ հյուրընկալողը նրան շատ ուշադիր լսում էր… —Ես իմ երկրում այս սերմերը կաճեցնեմ: Երբ հասունանան , ես կունենամ եմ այս մաքուր ոսկուց … —Ինչպե՞ս են այն անվանում — հարցրեց ազնիվ նապաստակը, որի աչքերը փայլում էին: —ՇՈԿՈԼԱԴ. Համոզված եմ, որ այս բաղադրատոմսով կարող եմ մեծ հարստություն ձեռք բերել։ Գիշերը, ավաղ, երբ Բիլը խորը քնած էր հյուրընկալողը հարձակվեց նրա վրա։ Նրան ամուր կապեցև նետեց նրան գետը ՝ասելով հետևյալ խոսքերը. —Հիմար տղա, գանձն այժմ իմն է: Ձեր պապը, անշուշտ, կմահանար այս արկածախնդրության մեջ, եթե մի օգնող ձեռք ժամանակին չհաներ նրան ջրից: Դա մի երեխա էր ,որն ա նցնում էր այդտեղով։Նա չբավարարվեց միայն կյանքը փրկելով ,իմանալով ողջ պատմությունը նա խոստացավ գտնել գողին: Մի քանի ընկերների շների օգնությամբ նա գտավ պայուսակը ու սերմերը … Բիլլը հայտնեց ,որ հավերժ ե րախտապարտ է լինելու նրանց: Երբ նա տուն եկավ , անընդհատ փորձում էր միջոց գտնել իր փրկարարներին շնորհակալություն հայտնելու համար: Այնուհետև նա մտածեց իր իսկ պատրաստած առաջին շոկոլադները բաժանել երեխաներին։ … Երեխաները, իհարկե, այն շատ հավանեցին։ Եվ ահա այսպես է ծնվել այս հիանալի ավանդույթը ՝ շնորհիվ բարեկամության: Ամեն տարի Զատիկի երեխաները նվերներ են ստանում։… Ավանդույթը շարունակվում է: Բայց ժամանակի ընթացքում երեխաները մոռացել են, թե ինչու են նապաստակները զատկի օրը նրանց քաղցրավենիքներ տալիս: Նրանք նույնիսկ միամտորեն հավատում են, որ նապաստակները ձվեր են դնում: Բայց մենք ,մենք երբեք դա չենք մոռանա»։ Տարեց Բիլն այսպիսով ավարտեց իր պատմությունը: Այս երկար պատմությունից սպառված, նա մի քանի վայրկյան փակեց աչքերը: Բոլոր նապաստակները լուռ մտածում էին : Ներկաների միջից լսվեց մի ձայն. —Պապիկ, իսկ Բիլը ամուսնացա՞վ գեղեցիկ Բելինդայի հետ: —Իհարկե, փոքրիկս, նա ձեր նախատատն է… Ճագարները վեր կացան առանց որևէ հարցի ՝ հավատալով ավանդույթին։ Բոլորը վերադարձան իրենց տեղերում աշխատելու: Պապը գոհունակությամբ հառաչեց. ֊ Գործադուլը տապալված է Եվ այդ տարի Զատիկը անցավ մյուս տարիների նման…

La révolte grondait chez les lapins, à la veille de Pâques. Certains voyaient là un surcroît de travail inadmissible… 

D’autres pensaient que les petits des Hommes ne méritaient pas un tel dévouement… 
Le vieux Bill réunit tous les membres de la confrérie afin de briser cette grève naissante dans l’oeuf. Il était le plus vieux et cela lui conférait le statut de chef.
Quand Bill prit la parole, tous l’écoutèrent avec un profond respect: leur aîné représentait la sagesse même. 
« Mes petits, puisque vous voilà tous rassemblés, je veux vous raconter l’histoire de votre arrière grand-père. Il s’appelait Bill, tout comme moi, et son aventure aurait pu être la mienne…
A l’époque, Bill était un fringant lapin, très épris de Belinda, une jouvencelle aux yeux de velours. 

Et Belinda,lui rendait son amour… Tout aurait été donc pour le mieux si les parents respectifs avaient donné leur consentement aux tourtereaux. Mais ils jugeaient les amoureux trop jeunes pour fonder une famille. Et l’ordre fut donné à Bill de parcourir le vaste monde afin de faire ses preuves. Il ne devait rentrer chez lui qu’après de longs mois d’absence et sa besace pleine de cadeaux… Tels étaient les conditions à ce mariage.  
Bill partit donc le cœur lourd. Il voyagea de ville en ville. Il parcourut nombre de kilomètres et il connut moultes aventures. Je vous passe celle du dragon, par exemple, que je vous conterai certainement un autre jour : Aujourd’hui, je vais à l’essentiel!

Son périple était loin d’être terminé car, si ses yeux s’étaient emplis de merveilles au passage, le contenu de son sac n’offrait toujours aucun intérêt ! Ensuite, votre aïeul vogua sur les mers. Il découvrit d’étranges pays aux coutumes étonnantes et des lapins non moins étranges… Dans l’un de ces lieux lointains, les indigènes consommaient une poudre brune, aux vertus incomparables. 
Bill goûta ce breuvage inconnu.Il le trouva surprenant, amer et parfumé, néanmoins délicieux! Il décida alors de ramener chez lui ce trésor… Mais l’idée de génie fut celle qu’il imagina par la suite: mêler cet or à du sucre ! Et cela bien avant que les Hommes ne découvrent la recette…

Ainsi donc, Bill se trouvait sur le chemin du retour avec des graines au fond de sa besace et quelques autres babioles. Fier de sa trouvaille, il marchait d’un pas vif, tout en pensant à sa belle. Soudain, un violent orage força votre grand-père à chercher refuge chez l’habitant. C’est un noble lapin qui l’accueillit avec une grande courtoisie.

Après un plantureux repas, Bill se laissa aller aux confidences, près de la cheminée. Il exposa ses plans avec beaucoup d’insouciance. Et son hôte l’écouta d’une oreille fort attentive…

— Je ferai pousser ces graines dans mon pays. Quand elles auront atteint la maturité, j’extrairai ce pur or…
— Comment le nomme-t-on ? interrogea le noble lapin dont le regard brillait.
— CHOCOLAT ! Je suis assuré de faire fortune avec cette recette.

La nuit venue, alors que Bill dormait du sommeil du juste, son hôte l’attaqua par surprise. Il le ligota solidement et le jeta à la rivière avec ces quelques mots :
— Stupide garçon, le trésor est à moi, à présent! Puis il décampa sans plus de cérémonie.

Votre grand-père serait certainement mort dans cette aventure, si une main secourable ne l’avait sorti de l’eau à temps !

C’était un petit d’homme  qui passait par là. Et, non content de lui sauver la vie, il se fit un devoir de retrouver le voleur! Aidé de quelques amis et de chiens, il retrouva la besace et les graines… Bill leur voua désormais une reconnaissance éternelle !

Rentré chez lui, il n’eut de cesse de trouver le moyen de remercier ses sauveteurs. Il pensa alors à une gigantesque distribution des premiers chocolats qu’il venait de fabriquer… Les enfants trouvèrent cela délicieux, bien entendu. Et c’est ainsi que naquit cette magnifique tradition, grâce à l’amitié. 

 A chaque date anniversaire du sauvetage, les petits d’hommes eurent des cadeaux…

Depuis la tradition perdure. Mais avec le temps, les enfants ont oublié pourquoi les lapins leur offrent des friandises, le jour de Pâques. Ils croient même, naïvement, que les lapins pondent des œufs ! Mais nous, nous n’oublierons JAMAIS. »

Le vieux Bill termina ainsi son récit. Epuisé par cette longue tirade, il ferma les yeux quelques instants. Tous les lapins songeaient en silence. Une voix s’éleva alors dans l’assistance :
— Grand-père, est-ce que Bill s’est marié avec la belle Bélinda ?
— Bien sûr, mon petit, elle fut votre arrière grand-mère…
Les lapins  se levèrent alors sans plus de questions, convaincus du bien-fondé de cette tradition. Chacun se remit à l’ouvrage sur le champ. Grand-père soupira de satisfaction : la grève était brisée !
Et cette année là, la fête de Pâques fut en tous points semblable aux autres…

Ժամանակին կար մի հանգիստ փոքր երկիր, որտեղ, երբ գարուն էր գալիս, գյուղացիները մեծ շուկա էին կազմակերպում: Նրանք հագնում էին իրենց տոնական զգեստները և գնում գլխավոր հրապարակում ՝ իրենց ավելի լավ կամ գեղեցիկ պատրաստածները վաճառելու
համար.  բուլկիներ կամ ֆրանսիական հացի պսակներ, ձու, փորագրված փայտե գործիքներ, կաշվե գոտիներ
Բնություննել մասնակցեց միջոցառմանը: Սպիտակ գույնով հագնված խնձորի ծառերը, թիթեռները կնճռոտեցին թևերը, իսկ ծաղիկները ՝ նրանց ծաղկաթերթերը:
Մի օր, այդ գյուղերից մեկի կենտրոնում, ինչպես սովորաբար այդ ժամանակ, կին ֆերմերները համեմատում էին իրենց հավի հավերի ձվերը: Այն մրցույթներից էր՝ ով կունենա ամենամեծը, ամենափոքրը կամ սպիտակը:
Լռեց միայն մի ծեր կին: Նա ուներ միայն մի նիհար փոքրիկ հավ, որը նրան տվել էր ընդամենը երեք փոքր ձու, որոնք ավելի մեծ չէին , քան մարմարներից:

Ծեր կինն ասաց. «
Ես աղքատ եմ, քեզ բավարար չեմ կերակրել, և ձվերը կհամապատասխան են,որ երեխաների խաղին:
Քանի որ ես ստիպված եմ ինչ-որ բան վաճառել, որպեսզի մի քանի կոպեկ փող աշխատեմ, այնուամենայնիվ, ես ստիպված կլինեմ վաճառել քեզ:

Այս խոսքերով փոքրիկ հավը սկսեց լաց լինել.
Ափսոս, իմ լավ տիկին: Ես չեմ ուզում վերջացնել իմ կյանքը տապակվելով: Եթե ​​ինձ պահես, ես խոստանում եմ հաջորդ տարի ամենալավ ձվերը դնել:

Ծեր կինը չհավատաց, բայց ինքն իրեն թույլ տվեց տեղափոխվել և գնաց տուն իր հավի հետ: Անցավ մեկ տարի: Եվ ծեր կինը, գնալով աղքատանում էր, ուներ ընդամենը մի քանի բուռ բրինձ `փոքրիկ հավին որպես սնունդ տալու համար:
Շուկայի օրը մոտենում էր, և փոքրիկ կենդանին վատնում էր: Նա հասկացավ, որ չի կարող անցյալ տարվա ձվերից ավելի մեծ ձվեր դնել, և, հուսահատ, նա գնաց թաքնվեց մի դաշտում սգելով.
Ի՞նչ կլինի, եթե ես չկարողանամ իմ տիկնոջը տալ ընդամենըլավ երեք փոքր ձու,թեկուզ երեխաներին մարմար խաղալ առաջարկելու համար: Այս անգամ նա ստիպված կլինի վաճառել ինձ, և ես կավարտեմ մեծ ֆերմերի ափսեի վրա:
Վշտի մեջ նա չէր գիտակցում, որ ծաղիկները և թիթեռները լսում էին նրան:
Մենք թույլ չենք տա դա տեղի ունենա- շշնջացին նրանք:
Գիշերը ծաղիկները պառկեցին գետնին ՝ ձևավորելով մի օվալ, որի խոռոչում տեղավորվում է փոքրիկ հավը: Այնուհետև թիթեռները թևերը տարածեցին նրա վրա ՝ ժանգոտած և խճճված վերմակի պես:
Առավոտյան, երբ նա արթնացավ, իրեն զգաց թարմ, պատրաստ և նույնիսկ այնքան հուզված, որ սկսեց երգել և կես տասնյակ ձու դրեց:
Եվ այս ձվերը սովորական չէին: Դրանք դեռ շատ մեծ չէին, բայց նրանք ծիածանի բոլոր գույներն ունեին: Եվ նույնիսկ եթե ուշադիր նայել, կարելի էր տեսնել դրանց կճեպի վրա շատ գեղեցիկ ձևավորումներ, ինչպես տեսնում եք թիթեռների թևերի վրա:
Շատ ուրախ , փոքրիկ հավը վազեց գտնել իր տիրուհուն: Նա ձվերը մեկ առ մեկ զննում էր նախքան դրանք իր գոգնոցը դնելը.
Դու պահեցիր քո խոստումը: Սրանք առավել արտառոց ձվեր են, քան կարելի էր սպասել: Ես ճիշտ էի, որ չվաճառեմ քեզ:

Շուկայի օրը ծեր կնոջ ձվերը գրավեցին բոլորի հետաքրքրասիրությունը: Մենք հավաքվեցինք գնելու դրանք և աղքատ ֆերմերը հավաքեց ավելի շատ արծաթե մետաղադրամներ, քան նա երբևէ ունեցել էր իր կյանքում:
Այդ օրվանից սկսած, ամեն տարի, այս փոքրիկ գյուղում, այնուհետև ամբողջ երկրում և նույնիսկ հարևան երկրներում մարդիկ փորձում էին պատճենել ծեր տիկնոջ ձվերը `նկարելով և զարդարելով : Բայց նրանց երբեք չհաջողվեց դրանք համապատասխանեցնել գույներով և նրբանկատությամբ, քանի որ փոքրիկ հավը, դաշտերի ծաղիկները և թիթեռները լավ պահեցին իրենց գաղտնիքը:
Ահա այսպես, ամեն տարի, երբ գարունը մոտենում է, մենք այս փոքրիկ երկրում և հետո ամբողջ աշխարհում ձվերը զարդարելու սովորություն ենք ձեռք բերում…:

Ex.1.Consigne de l’exercice :

Complètez  les  espaces  par  l’un  des  

adjectifs  démonstratifs.

1.Ne touchez pas à  (ce ces cet cette )plante !

2.Admirez avec moi  (ce ces cet cette )… joli tableau !

3.  (ce ces cet cette ) fois-ci, je crois que nous sommes perdus!

4. À qui sont  (ce ces cet cette) ….objets sur le sol ?

5.  (ce ces cet cette) …. été, nous irons quelques jours à Paris.

6. En  (ce ces cet cette )….saison, les jours rallongent.

7. Je crois que  (ce ces cet cette ) jeune enfant est souffran

8. Comment se nomme   (ce ces cet cette ) ….homme dont vous m’avez parlé ?

9….(  ce ces cet cette)  brouillard dense gêne considérablement la circulation.

10. Il faut jeter ( ce ces cet cette )….fleurs, elles sont fanées.

Les enfants qui s’aiment s’embrassent debout

Contre les portes de la nuit

Et les passants qui passent les désignent du doigt

Mais les enfants qui s’aiment

Ne sont là pour personne

Et c’est seulement leur ombre

Qui tremble dans la nuit

Excitant la rage des passants

Leur rage leur mépris leurs rires et leur envie

Les enfants qui s’aiment ne sont là pour personne

Ils sont ailleurs bien plus loin que la nuit

Bien plus haut que le jour

Dans l’éblouissante clarté de leur premier amour

Աղջիկն ու տղան սիրահարված են

Գիշերը համբուրվում են պատի տակ

Անցորդները նրանց մատնացույց են անում

Բայց սիրահարները այստեղ չեն

Այստեղ են նրանց ստվերները

Որոնք գիշերվա կեսին չեն կարողանում քնել

Արթնացնելով անցորդների մեջ զայրույթ

Զարմանք,անհասկացողություն,ծաղրանք ու նախանձ

Սիրահարները Այստեղ չեն

Նրանք ավելի հեռու են,քան գիշերը

Ավելի բարձր են, քան ցերեկը

Նրանք այնտեղ են, որտեղ լուսավորվում է նրանց սերը։

Այսօր՝հունվարի 22ին, ֆրանսերեն լեզվի սովորողներով,այցելեցինք Մ.Մաշտոցի անվան Մատենադարանը:

Սա իմ առաջին այցներ,և ես հիացած եմ շենքի ոչ սովորական գեղեցկությամբ: Ամեն սրահը ուներ իր առանդձնահատկությունը,առաստաղը կրկնօրինակված էր հայաստանի տարբեր եկեղեցիներից:

Էքսկուրսիան անցկացվում էր հիմնականում ֆրանսերեն,որոշ չափով հայերեն լեզուներով:

Ժամանակը շատ արագ անցավ,քանի որ էքսկուրսավարը շատ հաճելի ու հետաքրքիր ձևով էր բացատրում: Նրա ֆրանսերեն խոսքը այնքան պարզ էր, որ ես,այդքանել լավ ֆրանսերենի չեմ տիրապետում,հասկանում էյ նրան:

Ընդհանուր ստացա շատ օգտակար ինֆորմացիա,տեսանք և ուսումնասիրեցինք հին մատենգրեր, տարբեր գրքեր: Տեսանք շատ հայտնի Ամենամեծ և ամենափոքր գրքերը: Ուսումնասիրեցինք բնական ներկերը և հին խնամքի միջոցներ: