Jacques Prévert «Les enfants qui s’aiment»

Les enfants qui s’aiment s’embrassent debout

Contre les portes de la nuit

Et les passants qui passent les désignent du doigt

Mais les enfants qui s’aiment

Ne sont là pour personne

Et c’est seulement leur ombre

Qui tremble dans la nuit

Excitant la rage des passants

Leur rage leur mépris leurs rires et leur envie

Les enfants qui s’aiment ne sont là pour personne

Ils sont ailleurs bien plus loin que la nuit

Bien plus haut que le jour

Dans l’éblouissante clarté de leur premier amour

Աղջիկն ու տղան սիրահարված են

Գիշերը համբուրվում են պատի տակ

Անցորդները նրանց մատնացույց են անում

Բայց սիրահարները այստեղ չեն

Այստեղ են նրանց ստվերները

Որոնք գիշերվա կեսին չեն կարողանում քնել

Արթնացնելով անցորդների մեջ զայրույթ

Զարմանք,անհասկացողություն,ծաղրանք ու նախանձ

Սիրահարները Այստեղ չեն

Նրանք ավելի հեռու են,քան գիշերը

Ավելի բարձր են, քան ցերեկը

Նրանք այնտեղ են, որտեղ լուսավորվում է նրանց սերը։

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

Создайте свой веб-сайт на WordPress.com
Начало работы
%d такие блоггеры, как: