Les enfants qui s’aiment s’embrassent debout
Contre les portes de la nuit
Et les passants qui passent les désignent du doigt
Mais les enfants qui s’aiment
Ne sont là pour personne
Et c’est seulement leur ombre
Qui tremble dans la nuit
Excitant la rage des passants
Leur rage leur mépris leurs rires et leur envie
Les enfants qui s’aiment ne sont là pour personne
Ils sont ailleurs bien plus loin que la nuit
Bien plus haut que le jour
Dans l’éblouissante clarté de leur premier amour
Աղջիկն ու տղան սիրահարված են
Գիշերը համբուրվում են պատի տակ
Անցորդները նրանց մատնացույց են անում
Բայց սիրահարները այստեղ չեն
Այստեղ են նրանց ստվերները
Որոնք գիշերվա կեսին չեն կարողանում քնել
Արթնացնելով անցորդների մեջ զայրույթ
Զարմանք,անհասկացողություն,ծաղրանք ու նախանձ
Սիրահարները Այստեղ չեն
Նրանք ավելի հեռու են,քան գիշերը
Ավելի բարձր են, քան ցերեկը
Նրանք այնտեղ են, որտեղ լուսավորվում է նրանց սերը։
Արմինե Կարտիկյան 