Ավետիք Իսահակյան/Մեկը չեղավ, որ իմանար վշտերս

Մեկը չեղավ, որ իմանար վշտերս

Մեկը չեղավ, որ իմանար վշտերս,
Քնքուշ ձեռքով դարման աներ վերքերիս.
Մեկը չեղավ, որ գուրգուրեր վարդերս,
Անուշ բույր տար, վարդի գույն տար երգերիս:

Կյանքս կտամ սրտից բխած համբույրին,
Ա՜խ, թէ մեկը ինձ հասկանա՜ր ու սիրե՜ր:
Ի՞նչ կա երկրում և՛ սրբազան, և՛ անգին,
Քան թէ զոհվել, քան թէ լինել անձնվեր:

Բայց ես կյանքում շա՛տ սիրեցի ու լացի, —
Մեկը չեղավ, որ ամոքեր վշտերս,
Սիրող սրտի ծարավ, ծարավ մնացի,
Մեկը չեղավ, որ գուրգուրեր վարդերս…

Personne ne connaissait mon chagrin

Personne ne connaissait mon chagrin.
Il guérira mes blessures d’une main douce.
Il n’y avait personne pour caresser mes roses,
Donnez-moi un arôme doux, donnez-moi une couleur rose sur mes chansons.

Je donnerai ma vie avec un baiser de mon coeur
Quelqu’un pour me comprendre et m’aimer !
Qu’est-ce que «sacré», «inestimable» dans le pays?
Plutôt que de mourir que d’être désintéressé.

Mais j’ai beaucoup aimé et pleuré dans ma vie.
Il n’y avait personne pour me pleurer,
Un cœur aimant aspire, aspire
Il n’y avait personne pour caresser mes roses