Создайте подобный сайт на WordPress.com
Начало работы

Հոդված 27

1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք։ Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով`

1) անձին իրավասու դատարանը դատապարտել է հանցանք կատարելու համար.
Եթե անձը կատարել է հանցագործություն և կա դրա ապացույցը, ապա նա պետք է զրկվի ազատությունից։

2) դատարանի իրավաչափ կարգադրությանը չենթարկվելու համար.
Երբ անձը չի ենթարկվում դատարանին կամ դատարանի իրավաչափ կարգադրությանը, ուրեմն նա չի հարգում օրենքները և պետք է զրկվի ազատությունից։

3) օրենքով սահմանված որոշակի պարտականության կատարումն ապահովելու նպատակով.
Եթե անձը չի ենթարկվում ՀՀ Սահմանդրության օրենքներին, ապա պետք է նրան ազատությունից զրկել։

4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով.
Եթե ապացուցված չէ անձի մեղավոր լինելը, ապա կարելի է ուղղակի սահմանափակել իր ազատությունը։

5) անչափահասին դաստիարակչական հսկողության հանձնելու կամ իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով.
Անչափահասը դեռ չկայացած և ձևավորվող մարդ է և նրան չի կարելի դաստիրակչական հսկողություն հանձնել։ Այս դեպքում ազատությունից թղ զրկվի հանձնողը, ոչ թե անչափահասը։

6) հանրության համար վտանգավոր վարակիչ հիվանդությունների տարածումը, ինչպես նաև հոգեկան խանգարում ունեցող, հարբեցող կամ թմրամոլ անձանցից բխող վտանգը կանխելու նպատակով.
Հանրության համար վտանգավոր վարակիչ հիվանդությունների տարածումը ունեցողը կարող է սահմանափակել իր ազատությունը, իսկ վերևում նշված մնացացծները՝ զրկվել ազատությունից։

7) անձի անօրինական մուտքը Հայաստանի Հանրապետություն կանխելու կամ անձին արտաքսելու կամ այլ պետության հանձնելու նպատակով:
Պետք է զրկել ազատությունից, որովհետև չգիտես թե ինչ նպատակով է արել դա։

2. Անձնական ազատությունից զրկված յուրաքանչյուր ոք իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ տեղեկացվում է ազատությունից զրկվելու պատճառների, իսկ քրեական մեղադրանք ներկայացվելու դեպքում՝ նաև մեղադրանքի մասին:
Համամիտ եմ այս կետի հետ, քանի որ չի կարելի մարդուն զրկել ազատությունից առանց պատճառ կամ առանց այդ պատճառը իրեն ասելու։

3. Անձնական ազատությունից զրկված յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի, որ այդ մասին անհապաղ տեղեկացվի իր ընտրած անձը։ Այս իրավունքի իրականացումը կարող է հետաձգվել միայն օրենքով սահմանված դեպքերում, կարգով և ժամկետով՝ հանցագործությունների կանխման կամ բացահայտման նպատակով:
Այս կետի հետ համաձայն եմ, քանի որ ընտանիքը, ընկերները, ծանոթները կարող են անհանգստանալ, և իմ կարծիքով պարտավոր են իմանալ դրա մասին։

4. Եթե սույն հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի հիմքով ազատությունից զրկված անձի վերաբերյալ ազատությունից զրկվելու պահից ողջամիտ ժամկետում, սակայն ոչ ուշ, քան յոթանասուներկու ժամվա ընթացքում դատարանը որոշում չի կայացնում անազատության մեջ նրան հետագա պահելը թույլատրելու մասին, ապա նա անհապաղ ազատ է արձակվում:
Եթե դատարանը որոշի, որ անմեղ է կամ ոչինչ չկարողանա անել, ապա այո, ազատությունից զրկված մարդը ազատ է։ Բայց կարելի է նրա ազատությունը սահմանափակել։

5. Անձնական ազատությունից զրկված յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի վիճարկելու իրեն ազատությունից զրկելու իրավաչափությունը, որի վերաբերյալ դատարանը սեղմ ժամկետում որոշում է կայացնում և կարգադրում է նրան ազատ արձակել, եթե ազատությունից զրկելը ոչ իրավաչափ է:
Համաձայն եմ, քանի որ լինում են դեպքեր, երբ անպատճառ մարդուն զրկում են ազատությունից և բաց թողնում միայն 24 ժամ անց։

6. Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել միայն այն պատճառով, որ ի վիճակի չէ կատարելու քաղաքացիաիրավական պարտավորությունները:
Այո, ոչ բոլորը կարող են լիովին կատարել իրենց քաղաքացիաիրավական պարտավորությունները։

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: